POLITIEAGENT TOT MAX 62 JAAR

Ik heb 37 jaar bij de politie Amsterdam gewerkt en vanaf het begin al gemerkt dat veel collega's gebrek hadden aan zelfkennis/eigenwaarde domweg omdat er op de opleiding geen aandacht aan werd geschonken. En de politie kennende denk ik dat het nog steeds zo is. Als politieman ben je ondergeschikt aan het bevoegd gezag ( wie of wat dat ook maar zijn mag) en ik denk dat mede daardoor de politieman/vrouw terughoudend is in alle vormen van hun optreden, zowel op straat als op de werkvloer binnen het bureau. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar het gaat mij om de grote groep. Ik heb de centrale controle in Amsterdam nog meegemaakt en gezien hoe angstig de mensen voor die dienst was. Mijn eerste aanraking met die dienst ging over het niet dragen van een pet toen ik de auto was uitgerend om te assisteren bij een brand. (Ik was amper ,één jaar in dienst. De adjudant wilde mij daarvoor een rapport geven. Ik heb te plekke mijn uniform uitgetrokken en aan hem gegeven en hem susses gewenst met de verdere afbraak van het korps. Ik denk dat ik nog geen 30 seconden in mijn onderbroek op straat heb gestaan toen de adjudant mij liet gaan met een verontschuldiging van zijn kant. In mijn hele loopbaan heb ik dat soort leidinggevenden meegemaakt van hoog tot laag. Door gebrek aan kennis en slaafse onderdanigheid hun ondergeschikte ge- en misbruiken. Ook het vertrouwen tussen de werkvloer en de leidinggevenden schiet schromelijk te kort. Negen van de 10 keer weet een leidingegevende niet wat er straat gebeurd is maar gaat wel een oordeel vellen over de betrokken diender. En het ergste is dat als er terecht of onterecht geschoten is. Dan wordt je als een crimineel behandeld. Dat er onderzoek komt, terecht, maar daarvoor hoef je de menselijke maat niet opzij te schuiven. Toen ik leidinggevende was op de Lijnbaansgracht had zich een schietpartij voorgedaan waarbij de getroffen persoon overleed. Toen ik het gehele verhaal aan gehoord had en meerdere betrokken collega's gesproken had, heb ik de politieman die geschoten heeft gevraagd zijn wapen in te leveren voor onderzoek en ik heb hem naar huis laten brengen met de mededeling naar de collega's die hem brachten pas terug te komen als hij bij familie was en weer een beetje op verhaal was. De meldkamer had ik van mijn aktie ingelicht en die waren boos op mij omdat ik niet de te volgen procedure in acht had genomen. Ik had de man niet naar huis mogen laten gaan maar moeten overhandigen aan de Rijksrecherche. Toen die aan het bureau kwamen en van mij hoorden dat ik de schutter naar huis had laten brengen wilden ze zijn adres hebben om hem alsnog thuis te horen. Dat iemand horen kort na zo'n incident kan leiden tot antwoorden die in het geheel niet relefant zijn, maar later wel gebruikt worden als je als verdachte wordt gehoord. Als je als organisatie je mensen niet vertrouwd, moet je ook niet verwachten dat diezelfde mensen jouw el vertrouwen. En lees de voorschriften er maar op na, nergens komt er één woord van vertrouwen in voor. En helaas gedragen de meeste leidinggevenden zich daar naar. B.D.Braaksma gepensioneer Inspecteur van Politie

Ik heb dit ook al eens geschreven onder de column blauw bloed. Ik word er zelfs boos van. Tegenwoordig is 1 mening al de mening van velen of tendens in een organisatie. Ik kom ervan aan het kotsen. Ja niet spugen maar kotsen. Gwn propaganda zoals in de tijd van Stalin en nu Poetin. Ik ben alles behalve wat men in deze links georiënteerde praatshows pretendeert. Stop daarmee genoeg is genoeg. Bij mij heeft dit ertoe geleid dat ik mij niet meer de maat laat nemen of verwijs naar onze zoetsappige voorlichting. Ik zeg nu gwn wat ik ervan vind. Natuurlijk zeg ik geen dingen die met een onderzoek te maken hebben. Als je mijn mening niet wil horen, vraag er dan ook niet na of wees niet verbaasd als ik ze gwn recht voor zijn raap zeg. Dat wilde ik even kwijt!!

In mijn en vele anderen is het wel een discriminerende organisatie. Ik bedoel daarmee onder het eigen personeel. Ik heb al 47 overheidsdienstjaren achter mijn naam staan. Bij aanvang van mijn loopbaan bij de overheid stond de pensioenleeftijd op 40 dienstjaren. Gaandeweg is er steeds eenzijdig door de overheid de pensioen leeftijd opgeschroefd Dat hebben we moeten slikken. Maar nu komt het. Bij de laatste CAO onderhandelingen voor het politie personeel is er een regeling afgesproken die een heel discriminerende werking heeft. Alleen bij 35 politie jaren, waarvan 25 "zware" jaren kun je tot maximaal 3 jaren voor je pensioenleeftijd van deze regeling gebruik maken, waardoor je of over 3 jaren, of 2 jaren of 1 jaar een uitkering krijgt tot aan je pensioen. Ik ben 64 jaar en sedert 1 april 1986 werkzaak bij de politie, Maastricht. Dat zijn dus al 37 jaren. Sedert 1995 ben ik als boa werkzaam in de opsporing in Maastricht. Dat zijn dus al 28 jaren. In mijn ogen voldoe ik aan de gestelde eisen om in aanmerking te komen voor deze regeling. Helaas. Dat dit maar eens ter sprake komt tijdens praat programma's. Maar nee daar wordt met geen woord over gerept. Met vriendelijke groet. Josette Frints (LBZ02427)