In mijn vakgebied (Grondslagen van de Natuurkunde) is Engels de voertaal. En dat kan nog wel. Maar taal en terminologie zijn niet louter neutrale instrumenten die de kleur krijgen van diegene die ze hanteert. Zeker in de filosofie hebben woorden veelal specifieke, vaak door historische en culturele achtergronden verkregen, betekenissen.  Daar is op zich niets mis mee, maar je moethet je wel realiseren. (Sartre, Kant of Nietzsche lezen in het Engels? Toch echt alleen als het niet anders kan!) Filosofie is niet alleen het verder bouwen op het verleden, vanuit een zekere (al dan niet anglosaksische) cultuur. Het vergt zo nu en dan ook werkelijk origineel denken, niet overladen door een teveel aan waarden door cultuur en verleden overgedragen. En die oefening, hoe moeilijk ook, is van wezenlijk belang in de filosofie en kan men toch echt het best in de moerstaal doen.

Als je als onderwijsgever steenkool stopt in een student, komt dat er nooit als een internationale goudklomp uit.